1ความจริงแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องเขียนถึงพวกคุณเรื่องการช่วยเหลือประชากรของพระเจ้าเลย 2เพราะผมรู้ว่าพวกคุณพร้อมช่วยเหลือ ผมจึงเอาเรื่องพวกคุณไปอวดกับชาวมาซิโดเนียว่า แคว้นอาคายาเตรียมพร้อมมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ความกระตือรือร้นของพวกคุณทำให้หลายคนตื่นตัวขึ้นมา 3แต่ผมได้ส่งพี่น้องเหล่านี้ไป เพื่อไม่ให้สิ่งที่เราอวดเรื่องพวกคุณในเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องสูญเปล่า เพื่อให้พวกคุณเตรียมพร้อมไว้อย่างที่ผมได้พูดไว้ 4ไม่อย่างนั้น ถ้ามีชาวมาซิโดเนียเดินทางไปกับผมและพบว่าพวกคุณยังไม่ได้เตรียมพร้อม เราคงจะอับอายที่อวดด้วยความมั่นใจขนาดนั้น (ยังไม่ต้องพูดถึงพวกคุณนะ)
5ผมจึงคิดว่าจำเป็นต้องขอร้องให้พี่น้องเหล่านี้เดินทางไปหาพวกคุณก่อน เพื่อจัดการเรื่องเงินถวายที่พวกคุณเคยสัญญาไว้ให้เรียบร้อยล่วงหน้า เพื่อเงินนี้จะพร้อมและเป็นของขวัญที่ให้ด้วยความใจกว้าง ไม่ใช่ให้ด้วยความตระหนี่ 6จำไว้อย่างนี้ว่า คนที่หว่านน้อยก็จะเก็บเกี่ยวได้น้อย และคนที่หว่านมากก็จะเก็บเกี่ยวได้มาก 7ให้แต่ละคนให้ตามที่ตั้งใจไว้ในใจ ไม่ใช่ให้ด้วยความเสียดายหรือถูกบังคับ เพราะพระเจ้าทรงรักคนที่ให้ด้วยความยินดี 8และพระเจ้าทรงสามารถประทานพระคุณทุกอย่างให้พวกคุณอย่างเหลือล้น เพื่อให้พวกคุณมีทุกสิ่งเพียงพอเสมอในทุกสถานการณ์ และมีเหลือเฟือสำหรับการทำดีทุกอย่าง
9ตามที่มีเขียนไว้ว่า “เขาแจกจ่ายไป เขาให้แก่คนยากจน ความชอบธรรมของเขาดำรงอยู่ตลอดไป”1 10ขอพระองค์ผู้ทรงจัดเตรียมเมล็ดพันธุ์ให้คนหว่านและอาหารให้คนกิน ทรงจัดเตรียมและเพิ่มพูนเมล็ดพันธุ์ของพวกคุณ และทรงทำให้ผลแห่งความชอบธรรมของพวกคุณเจริญงอกงามขึ้น1 11พวกคุณจะมั่งคั่งขึ้นในทุกสิ่ง เพื่อจะได้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ในทุกโอกาส ซึ่งการให้นี้จะทำให้เกิดการขอบพระคุณพระเจ้าผ่านทางพวกเรา 12เพราะการรับใช้ด้วยการให้นี้ ไม่เพียงแต่ช่วยเติมเต็มสิ่งที่ประชากรของพระเจ้าขาดแคลนเท่านั้น แต่ยังทำให้เกิดการขอบพระคุณพระเจ้าอย่างล้นหลามด้วย
13เมื่อเห็นข้อพิสูจน์จากการรับใช้นี้ พวกเขาจะถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า เพราะพวกคุณเชื่อฟังและทำตามข่าวประเสริฐของพระคริสต์อย่างที่พวกคุณประกาศไว้ และเพราะความใจกว้างในการแบ่งปันให้พวกเขาและให้ทุกคน 14และพวกเขาจะอธิษฐานเผื่อพวกคุณด้วยความรักและคิดถึงพวกคุณอย่างยิ่ง เพราะพระคุณของพระเจ้าที่มีอย่างล้นเหลือในตัวพวกคุณ 15ขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับของประทานของพระองค์ที่ยอดเยี่ยมจนเกินจะบรรยายได้!