1ผมอยากให้พวกท่านทนกับความโง่เขลาของผมสักนิด แต่ความจริงพวกท่านก็ทนผมอยู่แล้ว1 2เพราะผมหวงแหนพวกท่านด้วยความหวงแหนแบบพระเจ้า เพราะผมได้หมั้นพวกท่านไว้กับสามีคนเดียว เพื่อจะถวายพวกท่านเป็นหญิงพรหมจารีบริสุทธิ์แด่พระคริสต์ 3แต่ผมกลัวว่า งูนั้นหลอกลวงเอวาด้วยความเจ้าเล่ห์ของมันอย่างไร ความคิดของพวกท่านก็จะถูกทำให้เสื่อมทรามไปจากความเรียบง่ายและความบริสุทธิ์ที่มีต่อพระคริสต์อย่างนั้น1 4เพราะถ้าคนที่มานั้นประกาศพระเยซูอีกองค์หนึ่งที่เราไม่ได้ประกาศ หรือถ้าพวกท่านรับวิญญาณอีกดวงหนึ่งที่พวกท่านไม่เคยรับ หรือรับข่าวประเสริฐอีกแบบหนึ่งที่พวกท่านไม่เคยยอมรับ พวกท่านก็ทนรับได้ดีทีเดียว 5เพราะผมคิดว่าผมไม่ได้ด้อยกว่าพวกอัครทูตชั้นยอดเหล่านั้นเลย 6ถึงแม้ผมจะไม่เก่งเรื่องการพูด แต่ผมก็ไม่ได้ขาดความรู้ ไม่เลย เราได้แสดงให้พวกท่านเห็นทุกอย่างในทุกด้านแล้ว
7หรือผมทำบาปที่ถ่อมตัวลงเพื่อให้พวกท่านได้รับการยกย่อง เพราะผมประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าให้พวกท่านฟังโดยไม่คิดเงินหรือ? 8ผมปล้นคริสตจักรอื่นๆ โดยรับค่าจ้างจากพวกเขาเพื่อจะได้มารับใช้พวกท่าน 9เมื่อผมอยู่กับพวกท่านและขัดสน ผมก็ไม่ได้เป็นภาระให้ใครเลย เพราะพี่น้องที่มาจากแคว้นมาซิโดเนียได้จัดหามาให้จนเพียงพอต่อความต้องการของผม ในทุกสิ่งผมรักษาตัวไม่ให้เป็นภาระกับพวกท่าน และผมก็จะทำอย่างนั้นต่อไป1 10ความจริงของพระคริสต์อยู่ในผมฉันใด จะไม่มีใครหยุดผมจากการโอ้อวดเรื่องนี้ในแคว้นอาคายาได้ฉันนั้น 11ทำไมล่ะ? เพราะผมไม่รักพวกท่านหรือ? พระเจ้าทรงทราบ 12แต่สิ่งที่ผมทำอยู่ ผมก็จะทำต่อไป เพื่อตัดโอกาสของคนเหล่านั้นที่อยากได้โอกาส เพื่อให้สิ่งที่พวกเขาโอ้อวดนั้น ถูกมองว่าเหมือนกับเรา
13เพราะคนพวกนี้เป็นอัครทูตปลอม เป็นคนงานที่หลอกลวง ซึ่งปลอมตัวเป็นอัครทูตของพระคริสต์ 14และไม่น่าแปลกใจเลย เพราะแม้แต่ซาตานก็ยังปลอมตัวเป็นทูตสวรรค์แห่งความสว่าง 15จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถ้าพวกผู้รับใช้ของมันจะปลอมตัวเป็นผู้รับใช้แห่งความชอบธรรมด้วย จุดจบของพวกเขาจะเป็นไปตามการกระทำของพวกเขา 16ผมขอบอกอีกครั้งว่า อย่าให้ใครคิดว่าผมโง่เขลา แต่ถ้าคิดอย่างนั้น ก็ขอให้ยอมรับผมในฐานะคนโง่เขลา เพื่อผมจะได้โอ้อวดบ้างสักนิด 17สิ่งที่ผมพูด ผมไม่ได้พูดตามอย่างองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่พูดอย่างคนโง่เขลา ด้วยความมั่นใจในการโอ้อวดนี้ 18ในเมื่อมีหลายคนโอ้อวดตามแบบเนื้อหนัง ผมก็จะโอ้อวดด้วย
19เพราะพวกท่านทนกับคนโง่เขลาด้วยความยินดี ทั้งที่พวกท่านเป็นคนฉลาด 20เพราะพวกท่านทนได้ถ้ามีใครจับพวกท่านไปเป็นทาส ถ้ามีใครกินล้างกินผลาญพวกท่าน ถ้ามีใครเอาเปรียบพวกท่าน ถ้ามีใครยกตัวข่มพวกท่าน หรือถ้ามีใครตบหน้าพวกท่าน 21ผมพูดด้วยความอับอาย ราวกับว่าเราอ่อนแอเกินไป แต่ถ้าใครกล้าโอ้อวดเรื่องอะไร (ผมพูดอย่างคนโง่เขลานะ) ผมก็กล้าเหมือนกัน 22พวกเขาเป็นชาวฮีบรูหรือ? ผมก็เป็น พวกเขาเป็นชาวอิสราเอลหรือ? ผมก็เป็น พวกเขาเป็นเชื้อสายของอับราฮัมหรือ? ผมก็เป็น 23พวกเขาเป็นผู้รับใช้ของพระคริสต์หรือ? (ผมพูดเหมือนคนเสียสติไปแล้ว) ผมเป็นมากกว่านั้นอีก ผมทำงานหนักกว่ามาก ติดคุกมากกว่ามาก ถูกเฆี่ยนตีอย่างนับไม่ถ้วน และเสี่ยงความตายบ่อยครั้ง1 24ผมถูกพวกยิวเฆี่ยนสามสิบเก้าทีถึงห้าครั้ง1
25ผมถูกตีด้วยไม้สามครั้ง ถูกเอาหินขว้างหนึ่งครั้ง เรือแตกสามครั้ง ผมลอยคออยู่ในทะเลลึกหนึ่งวันหนึ่งคืน2 26ผมเดินทางบ่อยครั้ง เผชิญอันตรายจากแม่น้ำ อันตรายจากโจร อันตรายจากคนชาติเดียวกัน อันตรายจากคนต่างชาติ อันตรายในเมือง อันตรายในถิ่นทุรกันดาร อันตรายในทะเล และอันตรายจากพี่น้องจอมปลอม2 27ผมต้องทำงานหนักและเหน็ดเหนื่อย อดหลับอดนอนบ่อยครั้ง หิวและกระหาย อดอาหารบ่อยครั้ง ต้องทนหนาวและไม่มีเสื้อผ้าใส่ 28นอกจากสิ่งภายนอกเหล่านั้นแล้ว ยังมีสิ่งที่กดดันผมอยู่ทุกวัน คือความห่วงใยที่มีต่อคริสตจักรทั้งหมด 29มีใครอ่อนแอ แล้วผมไม่อ่อนแอด้วยหรือ? มีใครถูกทำให้สะดุดล้ม แล้วผมไม่รู้สึกร้อนรุ่มหรือ? 30ถ้าผมต้องโอ้อวด ผมก็จะโอ้อวดถึงสิ่งที่แสดงถึงความอ่อนแอของผม
31พระเจ้าและพระบิดาขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเยซู ผู้ทรงได้รับการสรรเสริญตลอดนิรันดร์ ทรงทราบว่าผมไม่ได้โกหก 32ในเมืองดามัสกัส ผู้ว่าราชการภายใต้กษัตริย์อาเรทัสได้เฝ้าเมืองของชาวดามัสกัสไว้ เพื่อจะจับกุมผม 33แต่ผมถูกหย่อนลงมาในตะกร้าผ่านทางหน้าต่างที่กำแพงเมือง และหนีพ้นเงื้อมมือของเขามาได้1