ขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว

เช้าวันหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งตื่นแต่เช้า แม่ของเขาห่ออาหารกลางวันให้ มีขนมปังข้าวบาร์เลย์ห้าก้อนเล็ก ๆ กับปลาตัวเล็กอีกสองตัว "กินให้อิ่มนะลูก" แม่บอก

วันนั้น ผู้คนมากมายเดินทางไปฟังพระเยซูสอนที่เนินเขาริมทะเลสาบ เด็กชายก็ไปด้วย เขาชอบฟังพระเยซูเล่าเรื่อง และชอบเห็นพระองค์ช่วยคนป่วยให้หายดี

ผู้คนมากันเยอะมาก มากจนนับไม่ไหว มีผู้ชายประมาณห้าพันคน ยังไม่รวมผู้หญิงและเด็ก ๆ อีก

เวลาผ่านไปจนบ่ายคล้อย ท้องของผู้คนเริ่มร้องจ๊อก ๆ แถวนั้นไม่มีร้านขายอาหารเลย

พระเยซูหันไปถามฟีลิปเพื่อนของพระองค์ว่า จะไปหาซื้ออาหารที่ไหนมาเลี้ยงคนมากมายขนาดนี้ พระองค์รู้อยู่แล้วว่าจะทำอะไร แต่อยากให้ฟีลิปได้คิด

ฟีลิปเกาหัว แล้วตอบว่า ต่อให้มีเงินมากมาย ก็ยังซื้ออาหารให้ทุกคนได้กินคนละนิดละหน่อยไม่พอเลย

เด็กชายได้ยินอย่างนั้น เขามองห่อข้าวในมือ แล้วคิดว่า "ของเรามีนิดเดียวเอง จะช่วยอะไรได้" แต่ในใจก็มีอีกเสียงหนึ่งบอกว่า "ลองให้พระเยซูดูสิ"

เด็กชายเดินไปหาอันดรูว์ เพื่อนอีกคนของพระเยซู แล้วยื่นห่อข้าวให้ "ผมมีแค่นี้ครับ ให้พระเยซูได้เลย"

อันดรูว์พาเขาไปหาพระเยซู แล้วบอกพระองค์ว่า เด็กคนนี้มีขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว แต่คงไม่พอสำหรับคนมากมายขนาดนี้

พระเยซูมองเด็กชายด้วยรอยยิ้ม แล้วบอกให้ทุกคนนั่งลงบนหญ้าเขียว ๆ ผู้คนนั่งกันเป็นกลุ่ม ๆ เต็มเนินเขา

พระเยซูหยิบขนมปังขึ้นมา แล้วขอบพระคุณพระเจ้า จากนั้นก็เริ่มแจกจ่ายให้ผู้คน แล้วก็แจกปลาด้วย แจกไปเรื่อย ๆ แจกไปเรื่อย ๆ แต่อาหารก็ไม่หมดสักที! ทุกคนได้กินมากเท่าที่อยากกิน

เมื่อทุกคนอิ่มแล้ว พระเยซูบอกให้เพื่อน ๆ เก็บเศษอาหารที่เหลือ อย่าให้เสียของ พวกเขาเก็บได้เต็มสิบสองกระบุง มากกว่าที่เด็กชายเอามาตั้งหลายเท่า!

เด็กชายตาโต เขาหัวเราะอย่างดีใจ "ขนมปังของเราเองนะ!"

ตอนเย็น เขาวิ่งกลับไปเล่าให้แม่ฟังทุกอย่าง แม่กอดเขาแล้วบอกว่า "ลูกให้สิ่งที่ลูกมีด้วยใจยินดี และพระเยซูก็ใช้มันทำสิ่งที่อัศจรรย์"

บางครั้งเราอาจคิดว่าเราเป็นแค่เด็ก มีของไม่มาก ทำอะไรได้ไม่เยอะ แต่เมื่อเรายินดีแบ่งปันและมอบสิ่งเล็ก ๆ ให้พระเยซู พระองค์ใช้มันช่วยคนได้มากมายเกินกว่าที่เราคิด