ลูกแกะตัวที่หนึ่งร้อย

บนเนินเขาสีเขียว มีคนเลี้ยงแกะใจดีคนหนึ่ง เขามีแกะทั้งหมดหนึ่งร้อยตัว ทุกเย็นเขาจะนับแกะทีละตัว "หนึ่ง สอง สาม..." จนครบหนึ่งร้อย แล้วจึงพาทุกตัวกลับคอก

แกะตัวที่หนึ่งร้อยเป็นลูกแกะตัวเล็กที่สุด ขนนุ่มเหมือนก้อนเมฆ และชอบสงสัยไปหมดทุกอย่าง

บ่ายวันหนึ่ง มีผีเสื้อสีส้มบินผ่านมา ลูกแกะน้อยตาโต "สวยจังเลย!" มันเดินตามผีเสื้อไปทีละก้าว ข้ามก้อนหิน ผ่านพุ่มไม้ ลงไปในหุบเขา จนหันกลับมาอีกที เพื่อน ๆ ก็หายไปหมดแล้ว

ฟ้าเริ่มมืด ลมเย็นพัดมา ลูกแกะน้อยตัวสั่น "แบ๊ะ... แบ๊ะ..." มันร้องเรียก แต่ไม่มีใครตอบ

ที่บนเนินเขา คนเลี้ยงแกะนับแกะเหมือนทุกวัน "เก้าสิบเจ็ด เก้าสิบแปด เก้าสิบเก้า..." เขาหยุดนับ แล้วนับใหม่อีกรอบ ก็ยังได้เก้าสิบเก้าตัว

"ลูกแกะตัวเล็กของเราหายไป!" เขาพาแกะเก้าสิบเก้าตัวเข้าคอกให้ปลอดภัย แล้วถือตะเกียงเดินออกไปในความมืดทันที เขาไม่บ่นเลยสักคำ และไม่พูดว่า "ช่างมันเถอะ ยังเหลืออีกตั้งเยอะ"

คนเลี้ยงแกะเดินหาไปทุกทาง ข้ามเนิน ลงหุบเขา และเรียกชื่อลูกแกะน้อยไม่หยุด

ในที่สุด เขาได้ยินเสียงเบา ๆ "แบ๊ะ..." จากหลังพุ่มไม้ ลูกแกะน้อยนั่งตัวสั่นอยู่ตรงนั้น

คนเลี้ยงแกะไม่ได้ดุเลย เขายิ้มกว้าง อุ้มลูกแกะขึ้นพาดบ่า แล้วเดินกลับบ้านพร้อมร้องเพลงไปตลอดทาง พอถึงบ้าน เขาเรียกเพื่อนบ้านมาร่วมดีใจ "มาดีใจกับฉันเถอะ ฉันเจอลูกแกะที่หายไปแล้ว!"

คืนนั้น ลูกแกะน้อยนอนหลับอุ่น ๆ ในคอก ครบหนึ่งร้อยตัวพอดี

พระเยซูเคยเล่าเรื่องแบบนี้ เพื่อบอกเราว่าพระเจ้ารักเราแต่ละคนมาก ถ้าเราหลงทาง พระองค์จะตามหาเรา และดีใจที่สุดเมื่อเราได้กลับมาหาพระองค์