1ให้ทุกคนยอมเชื่อฟังผู้มีอำนาจปกครอง เพราะไม่มีอำนาจใดที่ไม่ได้มาจากพระเจ้า และผู้ที่มีอำนาจอยู่ก็ได้รับการแต่งตั้งจากพระเจ้า 2ดังนั้น คนที่ต่อต้านผู้มีอำนาจ ก็ต่อต้านสิ่งที่พระเจ้าทรงตั้งไว้ และคนที่ต่อต้านก็จะนำการลงโทษมาสู่ตัวเอง 3เพราะผู้ปกครองไม่ได้เป็นที่น่าหวาดกลัวสำหรับคนที่ทำดี แต่สำหรับคนที่ทำชั่ว ท่านอยากจะไม่ต้องกลัวผู้มีอำนาจไหม? ก็จงทำความดี แล้วท่านจะได้รับคำชมจากผู้มีอำนาจนั้น 4เพราะเขาเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าเพื่อให้เกิดผลดีต่อท่าน แต่ถ้าท่านทำชั่ว ก็จงกลัวเถิด เพราะเขาไม่ได้ถือดาบไว้เฉยๆ เขาเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า เป็นผู้ทำการแก้แค้นเพื่อลงโทษคนที่ทำชั่ว
5ดังนั้น ท่านจึงจำเป็นต้องยอมเชื่อฟัง ไม่ใช่เพราะกลัวการลงโทษเท่านั้น แต่เพื่อเห็นแก่จิตสำนึกด้วย 6ด้วยเหตุนี้ ท่านจึงเสียภาษีด้วย เพราะพวกเขาเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าที่ทุ่มเททำหน้าที่นี้อยู่ตลอด 7ดังนั้น จงจ่ายให้ทุกคนตามที่ท่านเป็นหนี้ ถ้าต้องเสียภาษี ก็จงเสียภาษี ถ้าต้องเสียค่าธรรมเนียม ก็จงเสียค่าธรรมเนียม ถ้าต้องเคารพใคร ก็จงเคารพคนนั้น ถ้าต้องให้เกียรติใคร ก็จงให้เกียรติคนนั้น2 8อย่าเป็นหนี้อะไรใครเลย นอกจากการรักซึ่งกันและกัน เพราะคนที่รักคนอื่นก็ทำตามธรรมบัญญัติครบถ้วนแล้ว
9เพราะข้อบัญญัติที่ว่า “ห้ามล่วงประเวณี” “ห้ามฆ่าคน” “ห้ามขโมย” “ห้ามโลภ” และข้อบัญญัติอื่นๆ ล้วนสรุปรวมอยู่ในคำกล่าวนี้คือ “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตัวเอง”5 10ความรักไม่ทำร้ายเพื่อนบ้าน ดังนั้น ความรักจึงเป็นการทำตามธรรมบัญญัติอย่างครบถ้วน 11จงทำอย่างนี้ เพราะรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่ท่านต้องตื่นจากหลับ เพราะตอนนี้ความรอดอยู่ใกล้เรามากกว่าตอนที่เราเริ่มเชื่อ 12กลางคืนผ่านไปมากแล้ว และกลางวันก็ใกล้เข้ามา ดังนั้น ให้เราทิ้งการกระทำของความมืด และสวมใส่อาวุธของความสว่าง
13ให้เราดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสมเหมือนในเวลากลางวัน ไม่ใช่ในการมั่วสุมและเมามาย ไม่ใช่ในการสำส่อนทางเพศและทำตัวลามก และไม่ใช่ในการทะเลาะวิวาทและอิจฉากัน 14แต่จงสวมใส่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเยซูคริสต์ และอย่าหาทางตอบสนองตัณหาของเนื้อหนัง