¹เมื่อพระเยซูทรงสั่งสอนสาวกสิบสองคนของพระองค์เสร็จแล้ว พระองค์ก็เสด็จจากที่นั่นไปเพื่อทรงสั่งสอนและประกาศในเมืองต่างๆ ของพวกเขา ²เมื่อยอห์นซึ่งอยู่ในคุกได้ยินถึงสิ่งที่พระคริสต์ทรงทำ เขาจึงส่งสาวกของเขาไป ³เพื่อทูลถามพระองค์ว่า “พระองค์คือผู้ที่จะมานั้น หรือว่าเราต้องรอคอยคนอื่น?” ⁴พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “จงกลับไปบอกยอห์นถึงสิ่งที่พวกท่านได้ยินและได้เห็น ⁵คือคนตาบอดมองเห็นได้ คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนได้รับการรักษาให้สะอาด คนหูหนวกได้ยิน คนตายถูกทำให้เป็นขึ้นมา และคนยากจนได้รับฟังข่าวประเสริฐ2

⁶และคนที่ไม่ได้สะดุดเพราะเราก็เป็นสุข” ⁷ขณะที่คนเหล่านั้นกำลังจากไป พระเยซูทรงเริ่มตรัสกับฝูงชนเรื่องยอห์นว่า “พวกท่านออกไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร? ดูต้นอ้อที่ไหวไปมาตามลมหรือ? ⁸แล้วพวกท่านออกไปดูอะไร? ดูคนที่สวมเสื้อผ้าเนื้อนุ่มหรือ? ดูเถิด คนที่สวมเสื้อผ้าเนื้อนุ่มก็อยู่ในวังของกษัตริย์ ⁹แล้วพวกท่านออกไปทำไม? เพื่อดูผู้เผยพระวจนะหรือ? ใช่แล้ว เราบอกท่านว่า เขาเป็นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะเสียอีก ¹⁰คนนี้แหละคือคนที่มีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า ‘ดูเถิด เราส่งทูตของเราไปก่อนหน้าท่าน ผู้ซึ่งจะเตรียมทางไว้ล่วงหน้าสำหรับท่าน’3

¹¹เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ในบรรดาคนที่เกิดจากผู้หญิง ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา แต่คนที่เล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ก็ยังยิ่งใหญ่กว่าเขา ¹²ตั้งแต่สมัยของยอห์นผู้ให้บัพติศมาจนถึงตอนนี้ แผ่นดินสวรรค์ก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรง และพวกที่ใช้ความรุนแรงก็พยายามจะแย่งชิงเอาไป1 ¹³เพราะผู้เผยพระวจนะทุกคนและธรรมบัญญัติได้พยากรณ์มาจนถึงสมัยของยอห์น1 ¹⁴และถ้าพวกท่านยอมรับเรื่องนี้ ยอห์นก็คือเอลียาห์ที่จะมานั้น1 ¹⁵ใครมีหูสำหรับฟัง ก็จงฟังเถิด

¹⁶“เราจะเปรียบคนในยุคนี้กับอะไรดี? พวกเขาเป็นเหมือนเด็กๆ ที่นั่งอยู่ในตลาดและร้องบอกเพื่อนๆ ¹⁷ว่า ‘พวกเราเป่าขลุ่ยให้พวกเธอ แต่พวกเธอไม่ได้เต้นรำ พวกเราร้องเพลงเศร้า แต่พวกเธอไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญ’ ¹⁸เพราะเมื่อยอห์นมา เขาไม่ได้กินหรือดื่มเหมือนคนทั่วไป พวกเขาก็บอกว่า ‘เขามีผีสิง’ ¹⁹เมื่อบุตรมนุษย์มา ทั้งกินและดื่ม พวกเขาก็บอกว่า ‘ดูสิ คนตะกละและคนขี้เมา เป็นเพื่อนกับคนเก็บภาษีและคนบาป!’ แต่สติปัญญาก็ได้รับการพิสูจน์ว่าถูกต้องโดยการกระทำของมัน”1 ²⁰แล้วพระองค์ก็ทรงเริ่มตำหนิเมืองต่างๆ ที่พระองค์ได้ทรงทำการอัศจรรย์ส่วนใหญ่ เพราะพวกเขาไม่ได้กลับใจ

²¹“วิบัติแก่เจ้า เมืองโคราซิน! วิบัติแก่เจ้า เมืองเบธไซดา! เพราะถ้าการอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในพวกเจ้าได้เกิดขึ้นในเมืองไทระและเมืองไซดอน พวกเขาก็คงจะสวมผ้ากระสอบและนั่งบนขี้เถ้าเพื่อกลับใจไปนานแล้ว1 ²²แต่เราบอกพวกเจ้าว่า ในวันพิพากษา โทษของเมืองไทระและเมืองไซดอนจะเบากว่าโทษของพวกเจ้า1 ²³ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม เจ้าจะถูกยกขึ้นถึงสวรรค์หรือ? เจ้าจะต้องลงไปถึงแดนคนตายต่างหาก เพราะถ้าการอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในเจ้าได้เกิดขึ้นในเมืองโสโดม เมืองนั้นก็คงจะตั้งอยู่จนถึงทุกวันนี้2 ²⁴แต่เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษา โทษของแผ่นดินโสโดมจะเบากว่าโทษของเจ้า”1 ²⁵ในเวลานั้น พระเยซูตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดา องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์และแผ่นดินโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ ที่พระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้จากคนมีปัญญาและคนฉลาด แต่ทรงเปิดเผยให้เด็กเล็กๆ รู้

²⁶ใช่แล้ว พระบิดาเจ้าข้า เพราะนี่เป็นสิ่งที่ทำให้พระองค์พอพระทัย ²⁷พระบิดาของเราทรงมอบทุกสิ่งให้แก่เรา ไม่มีใครรู้จักพระบุตรนอกจากพระบิดา และไม่มีใครรู้จักพระบิดานอกจากพระบุตร และคนที่พระบุตรประสงค์จะเปิดเผยให้รู้2 ²⁸“บรรดาผู้ที่เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา แล้วเราจะให้พวกท่านได้พักผ่อน ²⁹จงรับแอกของเราแบกไว้และเรียนรู้จากเรา เพราะเรามีใจอ่อนโยนและถ่อมตัว แล้วจิตใจของพวกท่านจะได้พักผ่อน1 ³⁰เพราะแอกของเราก็พอดี และภาระของเราก็เบา”