¹พระองค์เสด็จออกจากที่นั่น และเสด็จมายังบ้านเกิดของพระองค์ โดยมีพวกสาวกตามพระองค์มาด้วย1 ²เมื่อถึงวันสะบาโต พระองค์ทรงเริ่มสั่งสอนในธรรมศาลา หลายคนที่ได้ยินก็ประหลาดใจและพูดว่า “คนนี้ได้สิ่งเหล่านี้มาจากไหน? สติปัญญาที่มอบให้เขาคืออะไร? และการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้นด้วยมือของเขาได้อย่างไร? ³คนนี้เป็นช่างไม้ ลูกชายของมารีย์ และเป็นพี่ชายของยากอบ โยเสส ยูดาส และซีโมนไม่ใช่หรือ? พวกน้องสาวของเขาก็อยู่ที่นี่กับพวกเราไม่ใช่หรือ?” พวกเขาจึงรับพระองค์ไม่ได้1 ⁴พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “ผู้เผยพระวจนะจะไม่ขาดความเคารพนับถือ ยกเว้นในบ้านเกิดของตน ในหมู่ญาติพี่น้องของตน และในครอบครัวของตน”1 ⁵พระองค์ไม่สามารถทำการอัศจรรย์ใดๆ ที่นั่นได้เลย นอกจากวางพระหัตถ์บนคนป่วยเพียงไม่กี่คนและรักษาพวกเขาให้หาย ⁶พระองค์ทรงประหลาดใจเพราะพวกเขาไม่มีความเชื่อ แล้วพระองค์ก็เสด็จไปสั่งสอนตามหมู่บ้านต่างๆ โดยรอบ ⁷พระองค์ทรงเรียกสาวกสิบสองคนมา แล้วเริ่มส่งพวกเขาออกไปทีละสองคน และประทานสิทธิอำนาจเหนือพวกวิญญาณชั่วให้พวกเขา ⁸พระองค์ทรงกำชับพวกเขาไม่ให้เอาอะไรไปในการเดินทางนอกจากไม้เท้าอันเดียว ไม่ให้เอาขนมปัง ไม่ให้เอาย่าม ไม่ให้เอาเงินใส่ในเข็มขัด

⁹แต่ให้สวมรองเท้าแตะ และไม่ให้สวมเสื้อสองตัว ¹⁰พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เมื่อพวกท่านเข้าไปในบ้านไหน ก็ให้พักอยู่ที่นั่นจนกว่าจะจากที่นั่นไป ¹¹และถ้าที่ไหนไม่ต้อนรับพวกท่านและไม่ฟังพวกท่าน เมื่อจากที่นั่นไป ก็จงสะบัดฝุ่นที่ใต้เท้าของพวกท่านออก เพื่อเป็นพยานปรักปรำพวกเขา”3 ¹²พวกเขาจึงออกไปและประกาศให้ผู้คนกลับใจ ¹³พวกเขาขับผีออกหลายตน และชโลมน้ำมันให้คนป่วยหลายคนและรักษาพวกเขาให้หาย1 ¹⁴กษัตริย์เฮโรดได้ยินเรื่องนี้ เพราะชื่อเสียงของพระเยซูโด่งดังไปทั่ว และมีคนพูดว่า “ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว เพราะเหตุนี้ ฤทธิ์เดชเหล่านี้จึงทำงานอยู่ในเขา” ¹⁵แต่คนอื่นๆ พูดว่า “เขาคือเอลียาห์” ส่วนคนอื่นๆ ก็พูดว่า “เขาเป็นผู้เผยพระวจนะ หรือเหมือนผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งในอดีต”1 ¹⁶แต่เมื่อเฮโรดได้ยิน ก็พูดว่า “นี่คือยอห์นที่ข้าพเจ้าสั่งตัดหัว เขาเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว”

¹⁷เพราะเฮโรดเองเป็นคนส่งคนไปจับยอห์นและล่ามโซ่เขาไว้ในคุก เพราะเห็นแก่เฮโรเดียส ภรรยาของฟีลิปน้องชายของตน เนื่องจากเฮโรดได้แต่งงานกับนาง1 ¹⁸เพราะยอห์นเคยพูดกับเฮโรดว่า “การที่คุณเอาภรรยาของน้องชายมาเป็นของตนนั้นผิดธรรมบัญญัติ”1 ¹⁹เฮโรเดียสจึงผูกใจเจ็บยอห์นและอยากจะฆ่าเขา แต่ก็ทำไม่ได้ ²⁰เพราะเฮโรดเกรงกลัวยอห์น โดยรู้ว่าเขาเป็นคนชอบธรรมและบริสุทธิ์ จึงคอยปกป้องเขาไว้ เมื่อเฮโรดฟังยอห์นก็รู้สึกลังเลใจมาก แต่ก็ยังชอบฟังเขา ²¹แล้วโอกาสเหมาะก็มาถึง เมื่อเฮโรดจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำในวันเกิดของตน ให้กับพวกขุนนาง พวกนายทหารระดับสูง และพวกผู้นำของแคว้นกาลิลี ²²เมื่อลูกสาวของเฮโรเดียสเข้ามาเต้นรำ ก็ทำให้เฮโรดและแขกที่ร่วมโต๊ะพอใจมาก กษัตริย์จึงพูดกับหญิงสาวว่า “ขออะไรจากเราก็ได้ตามที่เธอต้องการ แล้วเราจะให้เธอ” ²³และเขายังสาบานกับนางว่า “ไม่ว่าเธอจะขออะไรจากเรา เราก็จะให้เธอ แม้จะเป็นครึ่งหนึ่งของอาณาจักรของเราก็ตาม” ²⁴นางจึงออกไปถามแม่ของตนว่า “หนูจะขออะไรดี?” แม่ตอบว่า “ขอหัวของยอห์นผู้ให้บัพติศมา”

²⁵นางจึงรีบกลับเข้ามาหากษัตริย์ทันทีและขอว่า “หม่อมฉันต้องการให้ท่านเอาหัวของยอห์นผู้ให้บัพติศมาใส่ถาดมาให้หม่อมฉันเดี๋ยวนี้เลย” ²⁶กษัตริย์เสียใจมาก แต่เพราะคำสาบานและเพราะเห็นแก่แขกที่ร่วมโต๊ะ จึงไม่อยากปฏิเสธนาง ²⁷กษัตริย์จึงส่งทหารรักษาพระองค์ไปทันที และสั่งให้นำหัวของยอห์นมา ทหารคนนั้นก็ไปตัดหัวยอห์นในคุก ²⁸แล้วเอาหัวของเขาใส่ถาดมาให้หญิงสาว และหญิงสาวก็เอาไปให้แม่ของตน ²⁹เมื่อพวกสาวกของยอห์นได้ยินเรื่องนี้ ก็มารับศพของเขาไปวางไว้ในอุโมงค์ฝังศพ ³⁰พวกอัครทูตมารวมตัวกันหาพระเยซู และทูลเล่าให้พระองค์ฟังถึงทุกสิ่งที่พวกเขาได้ทำและได้สอน1 ³¹พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านจงมาหาที่สงบๆ ตามลำพังและพักผ่อนสักหน่อยเถิด” เพราะมีคนไปมามากมายจนพวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะกินอาหาร ³²พวกเขาจึงลงเรือไปยังที่สงบๆ ตามลำพัง

³³แต่มีคนเห็นพวกเขาไปและหลายคนจำได้ จึงพากันวิ่งจากเมืองต่างๆ ไปที่นั่น และไปถึงก่อนพวกเขา ³⁴เมื่อพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือ ทรงเห็นฝูงชนกลุ่มใหญ่ ก็ทรงสงสารพวกเขา เพราะพวกเขาเป็นเหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง แล้วพระองค์ก็เริ่มสั่งสอนพวกเขาหลายเรื่อง1 ³⁵เมื่อเวลาล่วงเลยไปมากแล้ว พวกสาวกของพระองค์มาทูลพระองค์ว่า “ที่นี่ห่างไกลผู้คน และเวลาก็เย็นมากแล้ว ³⁶ขอพระองค์ทรงให้พวกเขาแยกย้ายกันไป เพื่อพวกเขาจะได้ไปตามชนบทและหมู่บ้านรอบๆ และซื้ออาหารกินเอง” ³⁷แต่พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “พวกท่านจงเอาอาหารให้พวกเขากินสิ” พวกเขาจึงทูลพระองค์ว่า “จะให้พวกเราไปซื้อขนมปังตั้งสองร้อยเดนาริอันมาให้พวกเขากินหรือ?”1 ³⁸พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านมีขนมปังกี่ก้อน? ไปดูสิ” เมื่อพวกเขารู้แล้วก็ทูลว่า “มีห้าก้อน กับปลาสองตัว” ³⁹พระองค์จึงทรงสั่งให้พวกเขานั่งลงเป็นกลุ่มๆ บนหญ้าเขียว ⁴⁰พวกเขาจึงนั่งลงเป็นแถวๆ แถวละร้อยคนบ้าง ห้าสิบคนบ้าง

⁴¹พระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวนั้นมา แล้วแหงนพระพักตร์มองดูสวรรค์ ทรงขอพร และหักขนมปังส่งให้พวกสาวกของพระองค์เอาไปแจกจ่ายให้พวกเขา และพระองค์ก็ทรงแบ่งปลาสองตัวนั้นให้ทุกคนด้วย ⁴²ทุกคนได้กินจนอิ่ม ⁴³และพวกเขาเก็บเศษขนมปังและเศษปลาที่เหลือได้เต็มสิบสองตะกร้า ⁴⁴คนที่กินขนมปังนั้นมีผู้ชายห้าพันคน ⁴⁵ทันใดนั้น พระองค์ทรงให้พวกสาวกลงเรือและข้ามฟากล่วงหน้าไปยังเมืองเบธไซดา ในขณะที่พระองค์ทรงให้ฝูงชนแยกย้ายกันกลับไป ⁴⁶หลังจากที่ทรงลาพวกเขาแล้ว พระองค์ก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขาเพื่ออธิษฐาน ⁴⁷เมื่อถึงเวลาค่ำ เรืออยู่กลางทะเลสาบ ส่วนพระองค์ทรงอยู่บนฝั่งเพียงลำพัง ⁴⁸พระองค์ทรงเห็นพวกเขากำลังพายเรือด้วยความยากลำบาก เพราะลมพัดทวนเรือ ในช่วงยามที่สี่ของคืนนั้น พระองค์จึงเสด็จดำเนินบนทะเลสาบไปหาพวกเขา และทำท่าเหมือนจะเสด็จผ่านพวกเขาไป2

⁴⁹แต่เมื่อพวกเขาเห็นพระองค์เสด็จดำเนินบนทะเลสาบ ก็คิดว่าเป็นผี จึงร้องตะโกนด้วยความกลัว ⁵⁰เพราะทุกคนเห็นพระองค์และตกใจกลัว แต่พระองค์ตรัสกับพวกเขาทันทีว่า “ทำใจให้ดีไว้! นี่เราเอง อย่ากลัวเลย” ⁵¹แล้วพระองค์ก็เสด็จขึ้นไปบนเรือกับพวกเขา และลมก็สงบลง พวกเขาประหลาดใจกันมาก ⁵²เพราะพวกเขายังไม่เข้าใจเรื่องขนมปังนั้น เนื่องจากใจของพวกเขายังแข็งกระด้างอยู่1 ⁵³เมื่อพวกเขาข้ามฟากมาถึงฝั่ง ก็มาถึงเมืองเยนเนซาเรทและจอดเรือไว้ที่นั่น ⁵⁴เมื่อพวกเขาขึ้นจากเรือ ผู้คนก็จำพระองค์ได้ทันที ⁵⁵และวิ่งไปทั่วบริเวณนั้น แล้วเริ่มหามคนป่วยบนเสื่อมายังที่ที่พวกเขาได้ยินว่าพระองค์ประทับอยู่ ⁵⁶ไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน จะเป็นหมู่บ้าน เมือง หรือชนบท พวกเขาก็จะเอาคนป่วยมาวางไว้ที่ตลาด และอ้อนวอนขอให้พวกเขาได้แตะแค่ชายฉลองพระองค์ก็ยังดี และทุกคนที่ได้แตะก็หายป่วย