1เวลานั้น พวกคนเก็บภาษีและคนบาปทุกคนพากันเข้ามาใกล้เพื่อฟังพระองค์ 2พวกฟาริสีและพวกธรรมาจารย์จึงบ่นพึมพำว่า “คนนี้ต้อนรับคนบาปและกินอาหารร่วมกับพวกเขา”1 3พระองค์จึงตรัสอุปมาเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังว่า 4“ถ้าใครในพวกคุณมีแกะหนึ่งร้อยตัว แล้วตัวหนึ่งหายไป เขาจะไม่ทิ้งแกะเก้าสิบเก้าตัวไว้ในถิ่นทุรกันดาร แล้วออกไปตามหาแกะตัวที่หายไปจนกว่าจะเจอหรือ 5เมื่อเจอแล้ว เขาก็จะยกมันขึ้นพาดบ่าด้วยความดีใจ 6เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาก็เรียกเพื่อนๆ และเพื่อนบ้านมาพร้อมกัน แล้วบอกว่า ‘มาร่วมยินดีกับฉันเถอะ เพราะฉันเจอแกะตัวที่หายไปแล้ว’
7เราบอกพวกคุณว่า ในสวรรค์ก็จะมีความยินดีเรื่องคนบาปคนเดียวที่กลับใจ มากกว่าเรื่องคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่จำเป็นต้องกลับใจเหมือนกัน 8“หรือผู้หญิงคนไหนที่มีเหรียญเงินสิบเหรียญ แล้วทำหายไปเหรียญหนึ่ง จะไม่จุดตะเกียง กวาดบ้าน และค้นหาอย่างละเอียดจนกว่าจะเจอหรือ 9เมื่อเจอแล้ว เธอก็เรียกเพื่อนๆ และเพื่อนบ้านมาพร้อมกัน แล้วบอกว่า ‘มาร่วมยินดีกับฉันเถอะ เพราะฉันเจอเหรียญเงินที่ทำหายไปแล้ว’ 10เราบอกพวกคุณว่า ทูตสวรรค์ของพระเจ้าก็จะมีความยินดีเรื่องคนบาปคนเดียวที่กลับใจเหมือนกัน” 11พระองค์ตรัสอีกว่า “ชายคนหนึ่งมีลูกชายสองคน 12ลูกคนเล็กพูดกับพ่อว่า ‘พ่อครับ ขอแบ่งทรัพย์สมบัติในส่วนที่ผมควรจะได้ด้วยเถอะ’ พ่อจึงแบ่งทรัพย์สินให้ลูกทั้งสองคน
13ไม่กี่วันต่อมา ลูกคนเล็กก็รวบรวมทุกอย่างที่มีแล้วเดินทางไปยังประเทศที่อยู่ไกล และผลาญทรัพย์สมบัติของเขาที่นั่นด้วยการใช้ชีวิตอย่างเสเพล 14เมื่อเขาใช้จ่ายจนหมดทุกอย่าง ก็เกิดการกันดารอาหารอย่างหนักในประเทศนั้น และเขาเริ่มขัดสน 15เขาจึงไปขออาศัยอยู่กับชาวเมืองคนหนึ่งในประเทศนั้น ซึ่งใช้เขาให้ไปเลี้ยงหมูที่ทุ่งนา 16เขาอยากจะกินฝักถั่วที่หมูกินให้เต็มท้อง แต่ก็ไม่มีใครให้อะไรเขาเลย 17เมื่อเขาได้สติจึงพูดว่า ‘ลูกจ้างของพ่อฉันมีอาหารกินเหลือเฟือ แต่ฉันกลับต้องมาอดตายอยู่ที่นี่ 18ฉันจะลุกขึ้นกลับไปหาพ่อ และจะบอกพ่อว่า “พ่อครับ ผมทำบาปต่อสวรรค์และต่อหน้าพ่อ
19ผมไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป ขอให้ผมเป็นเหมือนลูกจ้างคนหนึ่งของพ่อเถอะ”’ 20เขาจึงลุกขึ้นและกลับไปหาพ่อของเขา แต่เมื่อเขายังอยู่ห่างออกไปไกล พ่อก็เห็นเขาและรู้สึกสงสาร จึงวิ่งเข้าไปสวมกอดและจูบเขา 21ลูกจึงพูดกับพ่อว่า ‘พ่อครับ ผมทำบาปต่อสวรรค์และต่อหน้าพ่อ ผมไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป’ 22แต่พ่อบอกกับพวกคนรับใช้ว่า ‘รีบเอาเสื้อคลุมตัวที่ดีที่สุดมาสวมให้เขา เอาแหวนมาสวมนิ้ว และเอารองเท้ามาสวมให้เขา 23แล้วเอาลูกวัวตัวที่ขุนไว้มาฆ่า ให้พวกเรากินและฉลองกันเถอะ 24เพราะลูกของฉันคนนี้ตายไปแล้วแต่กลับมีชีวิตอีกครั้ง เขาหายไปแล้วแต่ก็หาจนเจอ’ แล้วพวกเขาก็เริ่มงานฉลอง
25ส่วนลูกคนโตอยู่ที่ทุ่งนา เมื่อเขากลับมาใกล้จะถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงดนตรีและการเต้นรำ 26เขาจึงเรียกคนรับใช้คนหนึ่งมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น 27คนรับใช้ตอบว่า ‘น้องชายของคุณกลับมาแล้ว และพ่อของคุณก็ให้ฆ่าลูกวัวตัวที่ขุนไว้ เพราะพ่อได้เขากลับมาอย่างปลอดภัยและแข็งแรงดี’ 28ลูกคนโตก็โกรธและไม่ยอมเข้าไปในบ้าน พ่อของเขาจึงออกมาขอร้องเขา 29แต่เขาตอบพ่อว่า ‘ดูสิ ผมรับใช้พ่อมาตั้งหลายปีและไม่เคยขัดคำสั่งของพ่อเลย แต่พ่อไม่เคยให้ลูกแพะแก่ผมสักตัว เพื่อให้ผมไปฉลองกับเพื่อนๆ เลย 30แต่พอลูกคนนี้ของพ่อกลับมา คนที่ผลาญทรัพย์สมบัติของพ่อไปกับพวกหญิงโสเภณี พ่อกลับฆ่าลูกวัวตัวที่ขุนไว้เพื่อเขา’
31พ่อจึงบอกเขาว่า ‘ลูกเอ๋ย ลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา และทุกสิ่งที่พ่อมีก็เป็นของลูก 32แต่เราสมควรจะฉลองและยินดี เพราะน้องชายคนนี้ของลูกตายไปแล้วแต่กลับมีชีวิตอีกครั้ง เขาหายไปแล้วแต่ก็หาจนเจอ’”