ลูกา 12

¹ในระหว่างนั้น เมื่อฝูงชนหลายพันคนมารวมตัวกันจนเหยียบกัน พระองค์เริ่มตรัสกับพวกสาวกของพระองค์ก่อนว่า “จงระวังเชื้อแป้งของพวกฟาริสี ซึ่งก็คือความหน้าซื่อใจคด1 ²ไม่มีสิ่งใดที่ปิดบังไว้ซึ่งจะไม่ถูกเปิดเผย และไม่มีสิ่งใดที่ซ่อนไว้ซึ่งจะไม่มีใครรู้1 ³เพราะฉะนั้น สิ่งใดที่พวกท่านพูดในที่มืด จะมีคนได้ยินในที่สว่าง และสิ่งที่พวกท่านกระซิบที่ข้างหูในห้องส่วนตัว จะถูกประกาศบนดาดฟ้าหลังคาบ้าน” ⁴“มิตรสหายของเราเอ๋ย เราบอกพวกท่านว่า อย่ากลัวคนที่ฆ่าได้แต่ร่างกาย และหลังจากนั้นก็ทำอะไรไม่ได้อีก ⁵แต่เราจะเตือนให้รู้ว่าพวกท่านควรกลัวใคร จงกลัวพระองค์ผู้ที่หลังจากทรงฆ่าแล้ว ก็มีสิทธิอำนาจที่จะทิ้งลงในนรก ใช่แล้ว เราบอกพวกท่านว่าจงกลัวพระองค์เถิด ⁶“นกกระจอกห้าตัวขายกันในราคาสองเหรียญทองแดงไม่ใช่หรือ แต่พระเจ้าไม่ทรงลืมนกเหล่านั้นเลยแม้แต่ตัวเดียว1 ⁷แม้แต่เส้นผมบนศีรษะของพวกท่านก็ทรงนับไว้หมดแล้ว เพราะฉะนั้นอย่ากลัวเลย พวกท่านมีค่ามากกว่านกกระจอกหลายตัว ⁸“เราบอกพวกท่านว่า ทุกคนที่ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ บุตรมนุษย์ก็จะยอมรับเขาต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้าด้วย

⁹แต่คนที่ไม่ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ ก็จะไม่ได้รับการยอมรับต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้าเช่นกัน ¹⁰ทุกคนที่พูดต่อต้านบุตรมนุษย์จะได้รับการอภัย แต่คนที่พูดหมิ่นประมาทพระวิญญาณบริสุทธิ์จะไม่ได้รับการอภัย1 ¹¹เมื่อพวกเขาพาพวกท่านไปที่ธรรมศาลา ไปหาผู้ปกครอง และผู้มีอำนาจ อย่ากังวลว่าจะต้องตอบโต้หรือพูดอะไร ¹²เพราะพระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงสอนพวกท่านในเวลานั้นเองว่าควรพูดอะไร”1 ¹³มีคนหนึ่งในฝูงชนพูดกับพระองค์ว่า “อาจารย์ ช่วยบอกพี่ชายของข้าพเจ้าให้แบ่งมรดกกับข้าพเจ้าด้วย” ¹⁴แต่พระองค์ตรัสกับเขาว่า “เพื่อนเอ๋ย ใครตั้งเราให้เป็นผู้พิพากษาหรือผู้แบ่งมรดกให้พวกท่าน” ¹⁵แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ระวังให้ดี จงรักษาตัวให้พ้นจากความโลภทุกอย่าง เพราะชีวิตของคนเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับการมีทรัพย์สินมากมาย” ¹⁶พระองค์ตรัสเป็นอุปมาให้พวกเขาฟังว่า “ที่ดินของเศรษฐีคนหนึ่งเกิดผลอุดมสมบูรณ์มาก

¹⁷เขาจึงคิดในใจว่า ‘ฉันจะทำอย่างไรดี เพราะฉันไม่มีที่เก็บพืชผลของฉันเลย’ ¹⁸เขาจึงพูดว่า ‘ฉันจะทำอย่างนี้ คือจะรื้อยุ้งฉางของฉันทิ้ง แล้วสร้างใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม และฉันจะเก็บข้าวกับของมีค่าทั้งหมดของฉันไว้ที่นั่น ¹⁹แล้วฉันจะบอกกับจิตวิญญาณของฉันว่า “จิตวิญญาณเอ๋ย เจ้ามีของมีค่ามากมายเก็บไว้ใช้ได้หลายปี จงพักผ่อน กิน ดื่ม และรื่นเริงเถิด”’ ²⁰“แต่พระเจ้าตรัสกับเขาว่า ‘คนโง่เอ๋ย ในคืนนี้จิตวิญญาณของเจ้าจะถูกเรียกคืนไป แล้วสิ่งที่เจ้าเตรียมไว้จะเป็นของใคร’ ²¹คนที่สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวเอง แต่ไม่ได้มั่งมีต่อพระเจ้าก็เป็นเช่นนี้แหละ” ²²พระองค์ตรัสกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “เพราะฉะนั้นเราบอกพวกท่านว่า อย่ากังวลถึงชีวิตของท่านว่าจะเอาอะไรกิน และอย่ากังวลถึงร่างกายว่าจะเอาอะไรนุ่งห่ม ²³เพราะชีวิตสำคัญกว่าอาหาร และร่างกายสำคัญกว่าเครื่องนุ่งห่ม ²⁴จงดูอีกาเถิด พวกมันไม่ได้หว่าน ไม่ได้เกี่ยว ไม่มีห้องเก็บของหรือยุ้งฉาง แต่พระเจ้าก็ทรงเลี้ยงดูพวกมัน พวกท่านมีค่ามากกว่านกมากทีเดียว

²⁵มีใครในพวกท่านบ้างที่ความกังวลสามารถต่อความสูงของตนเองให้เพิ่มขึ้นอีกสักศอกหนึ่งได้ ²⁶ถ้าพวกท่านทำสิ่งเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้ แล้วทำไมถึงกังวลเรื่องอื่น ๆ อีก ²⁷จงดูดอกลิลลี่เถิดว่าพวกมันเติบโตขึ้นอย่างไร พวกมันไม่ได้ทำงานหนักและไม่ได้ปั่นด้าย แต่เราบอกพวกท่านว่า แม้แต่ซาโลมอนผู้มีพระสิริมากมาย ก็ยังไม่ได้แต่งตัวสวยงามเท่าดอกไม้เหล่านี้สักดอกเดียว2 ²⁸แต่ถ้าพระเจ้าทรงตกแต่งต้นหญ้าในทุ่งนา ซึ่งมีชีวิตอยู่แค่วันนี้และพรุ่งนี้ก็ถูกโยนลงในเตาไฟ พระองค์จะทรงตกแต่งพวกท่านให้มากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด โอ พวกคนมีความเชื่อน้อย ²⁹“อย่ามัวแต่แสวงหาว่าจะกินอะไรหรือจะดื่มอะไร และอย่ากระวนกระวายใจเลย ³⁰เพราะว่าคนในโลกแสวงหาสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด แต่พระบิดาของพวกท่านทรงทราบว่าพวกท่านต้องการสิ่งเหล่านี้ ³¹แต่จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งเหล่านี้ให้พวกท่านด้วย ³²“ฝูงแกะเล็กน้อยเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะพระบิดาของพวกท่านพอพระทัยที่จะประทานแผ่นดินนั้นให้พวกท่าน

³³จงขายสิ่งของที่พวกท่านมีและทำทาน จงทำถุงเงินที่ไม่รู้จักเก่าให้ตัวเอง เป็นทรัพย์สมบัติในสวรรค์ที่ไม่มีวันหมดไป ซึ่งขโมยเข้ามาไม่ถึงและแมลงก็กัดกินไม่ได้ ³⁴เพราะว่าทรัพย์สมบัติของพวกท่านอยู่ที่ไหน ใจของพวกท่านก็จะอยู่ที่นั่นด้วย ³⁵“จงคาดเอวให้พร้อมและจุดตะเกียงของพวกท่านให้สว่างอยู่เสมอ1 ³⁶จงเป็นเหมือนคนที่คอยนายของตนกลับมาจากงานแต่งงาน เพื่อว่าเมื่อนายมาถึงและเคาะประตู พวกเขาจะได้เปิดให้ทันที1 ³⁷ทาสเหล่านั้นที่นายมาพบว่ากำลังเฝ้ารออยู่ก็เป็นสุข เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า นายจะคาดเอวของตนเอง ให้พวกทาสเอนกายลง แล้วนายจะมาปรนนิบัติพวกเขา ³⁸พวกเขาจะเป็นสุข ถ้านายมาในยามที่สองหรือยามที่สาม แล้วพบว่าพวกเขายังเฝ้ารออยู่ ³⁹แต่จงรู้ไว้เถิดว่า ถ้าเจ้าของบ้านรู้ว่าขโมยจะมาเวลาไหน เขาคงจะเฝ้าระวังและไม่ยอมให้ขโมยงัดบ้านของเขาได้ ⁴⁰เพราะฉะนั้นพวกท่านจงเตรียมพร้อมไว้ด้วย เพราะบุตรมนุษย์จะมาในเวลาที่พวกท่านไม่คาดคิด”1

⁴¹เปโตรทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ตรัสอุปมานี้กับพวกข้าพระองค์ หรือกับทุกคน” ⁴²องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “ใครคือผู้จัดการที่ซื่อสัตย์และฉลาด ซึ่งนายจะตั้งให้ดูแลคนในบ้าน เพื่อแจกจ่ายอาหารให้ตามเวลาที่เหมาะสม ⁴³ทาสคนนั้นจะเป็นสุข เมื่อนายมาพบว่าเขากำลังทำเช่นนั้นอยู่ ⁴⁴เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า นายจะตั้งเขาให้ดูแลทรัพย์สินทั้งหมดของนาย ⁴⁵แต่ถ้าทาสคนนั้นคิดในใจว่า ‘นายของฉันคงมาช้า’ แล้วเริ่มทุบตีทาสชายหญิง ทั้งกินดื่มและเมามาย ⁴⁶นายของทาสคนนั้นจะมาในวันที่เขาไม่คาดคิดและในเวลาที่เขาไม่รู้ นายจะสับเขาเป็นชิ้น ๆ และให้เขาได้รับส่วนแบ่งร่วมกับพวกที่ไม่ซื่อสัตย์ ⁴⁷ทาสที่รู้ใจนายของตน แต่ไม่ได้เตรียมพร้อมหรือไม่ได้ทำตามใจนาย จะถูกเฆี่ยนอย่างหนัก ⁴⁸แต่ทาสที่ไม่รู้ แล้วทำสิ่งที่สมควรถูกเฆี่ยน จะถูกเฆี่ยนเพียงเล็กน้อย ใครที่ได้รับมาก ก็จะถูกเรียกร้องจากเขามาก และใครที่ได้รับฝากไว้มาก ก็จะถูกทวงถามจากเขามากยิ่งขึ้น

⁴⁹“เรามาเพื่อโยนไฟลงบนแผ่นดินโลก และเราอยากให้ไฟนั้นลุกขึ้นแล้ว ⁵⁰แต่เรามีบัพติศมาที่จะต้องรับ และเรามีความทุกข์ใจมากจนกว่าจะสำเร็จ1 ⁵¹พวกท่านคิดว่าเรามาเพื่อนำสันติสุขมาให้โลกหรือ เราบอกพวกท่านว่า ไม่ใช่ แต่มาเพื่อให้เกิดการแตกแยกต่างหาก ⁵²เพราะตั้งแต่นี้ไป คนห้าคนในบ้านเดียวกันจะแตกแยกกัน สามคนต่อต้านสองคน และสองคนต่อต้านสามคน ⁵³พวกเขาจะแตกแยกกัน พ่อต่อต้านลูกชาย และลูกชายต่อต้านพ่อ แม่ต่อต้านลูกสาว และลูกสาวต่อต้านแม่ แม่สามีต่อต้านลูกสะใภ้ และลูกสะใภ้ต่อต้านแม่สามี”1 ⁵⁴พระองค์ตรัสกับฝูงชนด้วยว่า “เมื่อพวกท่านเห็นเมฆลอยขึ้นทางทิศตะวันตก พวกท่านก็พูดทันทีว่า ‘ฝนกำลังจะตก’ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ⁵⁵เมื่อลมใต้พัดมา พวกท่านก็พูดว่า ‘อากาศจะร้อนจัด’ แล้วก็เป็นอย่างนั้น ⁵⁶พวกคนหน้าซื่อใจคด พวกท่านรู้จักวิเคราะห์ลักษณะของแผ่นดินและท้องฟ้า แต่ทำไมพวกท่านถึงวิเคราะห์ยุคนี้ไม่ได้

⁵⁷“ทำไมพวกท่านถึงไม่ตัดสินด้วยตัวเองว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง ⁵⁸เพราะเมื่อท่านกำลังไปหาผู้ปกครองพร้อมกับคู่ความของท่าน จงพยายามอย่างเต็มที่ในระหว่างทางเพื่อจะตกลงกับเขาให้ได้ มิฉะนั้นเขาอาจจะลากท่านไปหาผู้พิพากษา และผู้พิพากษาจะมอบท่านให้เจ้าหน้าที่ และเจ้าหน้าที่จะโยนท่านเข้าคุก ⁵⁹เราบอกท่านว่า ท่านจะไม่มีทางออกจากที่นั่นได้เลย จนกว่าท่านจะจ่ายหนี้ครบทุกบาททุกสตางค์”