1ห้าวันต่อมา อานาเนียผู้เป็นมหาปุโรหิตได้ลงมาพร้อมกับผู้ใหญ่บางคนและทนายความคนหนึ่งชื่อเทอร์ทูลลัส พวกเขามาแจ้งข้อกล่าวหาเปาโลต่อหน้าผู้ว่าราชการเมือง 2เมื่อเปาโลถูกเรียกตัวมา เทอร์ทูลลัสก็เริ่มกล่าวหาเขาว่า “ท่านเฟลิกซ์ผู้ทรงเกียรติ เพราะท่าน พวกเราจึงมีสันติสุขอย่างมาก และเพราะวิสัยทัศน์ของท่าน ชาติของเราจึงมีความเจริญรุ่งเรืองขึ้น 3พวกเรายอมรับสิ่งนี้ทุกวิถีทางและทุกหนทุกแห่งด้วยความขอบคุณอย่างยิ่ง 4แต่เพื่อไม่ให้ท่านเสียเวลาไปมากกว่านี้ ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านเมตตาทนฟังพวกเราสักสองสามคำ 5เพราะพวกเราพบว่าชายคนนี้เป็นเหมือนโรคระบาด เป็นผู้ยุยงให้ชาวยิวทั่วโลกก่อความวุ่นวาย และเป็นแกนนำของลัทธินาซาเร็ธ
6เขายังพยายามทำให้พระวิหารเป็นมลทินด้วย พวกเราจึงจับกุมเขาไว้1 7[แต่ลีเซียสผู้บังคับพันทหารได้เข้ามาหาพวกเรา และใช้กำลังรุนแรงแย่งตัวเขาไปจากมือของเรา] 8เมื่อท่านไต่สวนเขาด้วยตัวเอง ท่านก็จะรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเรากล่าวหาเขา” 9พวกยิวก็ร่วมกล่าวหาด้วย โดยยืนยันว่าเรื่องเหล่านี้เป็นความจริง 10เมื่อผู้ว่าราชการเมืองพยักหน้าให้เปาโลพูด เขาจึงตอบว่า “เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นผู้พิพากษาของชาตินี้มาหลายปี ข้าพเจ้าจึงยินดีที่จะแก้ต่างให้ตัวเอง
11ท่านสามารถตรวจสอบได้ว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าขึ้นไปนมัสการที่เยรูซาเล็มจนถึงตอนนี้ ยังไม่เกินสิบสองวันเลย 12พวกเขาไม่พบว่าข้าพเจ้าโต้เถียงกับใคร หรือปลุกระดมฝูงชนเลย ไม่ว่าจะในพระวิหาร ในธรรมศาลา หรือในเมือง 13และพวกเขาก็ไม่สามารถพิสูจน์ให้ท่านเห็นได้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังกล่าวหาข้าพเจ้านั้นเป็นความจริง 14แต่ข้าพเจ้ายอมรับกับท่านเรื่องนี้ คือข้าพเจ้ารับใช้พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราตาม ‘ทางนั้น’ ที่พวกเขาเรียกว่าลัทธิ ข้าพเจ้าเชื่อทุกสิ่งที่สอดคล้องกับธรรมบัญญัติและสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือของผู้เผยพระวจนะ1 15ข้าพเจ้ามีความหวังในพระเจ้าเหมือนกับที่คนเหล่านี้รอคอยอยู่ คือจะมีการเป็นขึ้นจากความตาย ทั้งคนชอบธรรมและคนอธรรม
16ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงฝึกฝนตัวเองเสมอให้มีมโนธรรมที่ปราศจากความผิดต่อพระเจ้าและต่อมนุษย์ 17หลังจากผ่านไปหลายปี ข้าพเจ้าก็กลับมาเพื่อนำเงินบริจาคมาให้คนในชาติของข้าพเจ้า และนำของถวายมาด้วย 18ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังทำสิ่งเหล่านี้ ชาวยิวบางคนจากแคว้นเอเชียก็พบข้าพเจ้าชำระตัวให้บริสุทธิ์อยู่ในพระวิหาร ไม่ได้อยู่กับฝูงชน หรือมีความวุ่นวายใดๆ เลย1 19คนเหล่านั้นควรจะมาอยู่ต่อหน้าท่านที่นี่ และกล่าวหาข้าพเจ้าหากพวกเขามีเรื่องอะไรกับข้าพเจ้า 20หรือไม่ก็ให้คนเหล่านี้ที่อยู่ที่นี่พูดมาเองว่า พวกเขาพบความผิดอะไรในตัวข้าพเจ้าตอนที่ข้าพเจ้ายืนอยู่หน้าสภา
21เว้นแต่เรื่องเดียวที่ข้าพเจ้าร้องตะโกนขณะยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาว่า ‘ที่ข้าพเจ้าถูกพวกท่านไต่สวนในวันนี้ ก็เพราะเรื่องการเป็นขึ้นจากความตาย!’”1 22แต่เฟลิกซ์ซึ่งรู้เรื่องเกี่ยวกับ ‘ทางนั้น’ อย่างถูกต้องแม่นยำ ได้เลื่อนการพิจารณาคดีออกไป โดยบอกว่า “เมื่อลีเซียสผู้บังคับพันทหารลงมา ข้าพเจ้าจะตัดสินคดีของพวกท่าน” 23เขาสั่งนายร้อยให้ควบคุมตัวเปาโลไว้ แต่ให้มีอิสระบ้าง และไม่ห้ามเพื่อนๆ ของเขาในการมารับใช้หรือมาเยี่ยมเขา 24หลายวันต่อมา เฟลิกซ์มาพร้อมกับดรูซิลลาภรรยาของเขาซึ่งเป็นชาวยิว เขาให้คนไปเรียกเปาโลมา และฟังเปาโลพูดถึงเรื่องความเชื่อในพระคริสต์เยซู 25เมื่อเปาโลอธิบายเรื่องความชอบธรรม การควบคุมตัวเอง และการพิพากษาที่จะมาถึง เฟลิกซ์ก็หวาดกลัวและตอบว่า “ตอนนี้ท่านไปก่อนเถอะ เมื่อข้าพเจ้ามีเวลาว่าง ข้าพเจ้าจะเรียกท่านมาใหม่”
26ในขณะเดียวกัน เขาก็หวังว่าเปาโลจะให้เงินเขา ดังนั้นเขาจึงให้คนไปเรียกเปาโลมาคุยด้วยบ่อยขึ้น 27แต่เมื่อเวลาผ่านไปสองปี ปอร์สิอัสเฟสทัสก็มารับตำแหน่งต่อจากเฟลิกซ์ และเพราะเฟลิกซ์ต้องการเอาใจชาวยิว เขาจึงปล่อยให้เปาโลถูกจองจำต่อไป