1จดหมายฉบับนี้จากเปาโล อัครทูตของพระคริสต์เยซูตามพระประสงค์ของพระเจ้า และจากทิโมธีพี่น้องของเรา ถึงคริสตจักรของพระเจ้าที่อยู่ในเมืองโครินธ์ รวมทั้งผู้บริสุทธิ์ทุกคนที่อยู่ทั่วแคว้นอาคายา1 2ขอให้พระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา และจากองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเยซูคริสต์ ดำรงอยู่กับพวกท่าน 3ขอสรรเสริญพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเยซูคริสต์ของเรา พระองค์ทรงเป็นพระบิดาผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา และเป็นพระเจ้าแห่งการเล้าโลมใจทุกอย่าง 4พระองค์ทรงเล้าโลมใจเราในความทุกข์ยากทั้งหมดของเรา เพื่อเราจะสามารถเล้าโลมใจคนทั้งหลายที่มีความทุกข์ยากใดๆ ได้ ด้วยการเล้าโลมใจที่เราเองได้รับจากพระเจ้า
5เพราะว่าความทนทุกข์ของพระคริสต์มีมากสำหรับเราอย่างไร การเล้าโลมใจของเราก็มีมากผ่านทางพระคริสต์อย่างนั้นด้วย1 6ถ้าเราทนทุกข์ยาก ก็เพื่อการเล้าโลมใจและความรอดของพวกท่าน ถ้าเราได้รับการเล้าโลมใจ ก็เพื่อการเล้าโลมใจของพวกท่าน ซึ่งทำให้พวกท่านอดทนต่อความทุกข์ยากแบบเดียวกับที่เรากำลังทนอยู่นั้น1 7ความหวังที่เรามีต่อพวกท่านนั้นมั่นคง เพราะเรารู้ว่าเมื่อพวกท่านมีส่วนร่วมในความทนทุกข์ พวกท่านก็มีส่วนร่วมในการเล้าโลมใจด้วยเช่นกัน 8พี่น้องทั้งหลาย เราไม่อยากให้พวกท่านไม่รู้ถึงความทุกข์ยากที่เกิดขึ้นกับเราในแคว้นเอเชีย เราถูกกดทับอย่างหนักหน่วงเกินกำลังของเรา จนเราหมดหวังแม้กระทั่งที่จะมีชีวิตอยู่1
9ใช่แล้ว เราเองรู้สึกเหมือนถูกตัดสินประหารชีวิตในตัวเราเอง เพื่อเราจะไม่ไว้ใจในตัวเอง แต่ไว้ใจในพระเจ้าผู้ทรงให้คนตายเป็นขึ้นมา 10พระองค์ทรงช่วยเราให้พ้นจากความตายที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ และกำลังทรงช่วยเราอยู่ เราตั้งความหวังในพระองค์ว่าพระองค์จะทรงช่วยเราให้พ้นอีก 11โดยที่พวกท่านก็ร่วมมือช่วยเราด้วยการอธิษฐานวิงวอน เพื่อคนมากมายจะขอบพระคุณแทนเรา สำหรับของประทานที่เราได้รับผ่านทางคนมากมาย 12เพราะสิ่งที่เราภูมิใจก็คือสิ่งนี้ นั่นคือคำพยานจากมโนธรรมของเราว่า เราได้ประพฤติตัวในโลกนี้ และยิ่งกว่านั้นคือต่อพวกท่าน ด้วยความบริสุทธิ์และความจริงใจที่มาจากพระเจ้า ไม่ใช่ด้วยสติปัญญาทางเนื้อหนัง แต่ด้วยพระคุณของพระเจ้า
13เพราะเราไม่ได้เขียนสิ่งอื่นใดถึงพวกท่าน นอกเหนือจากสิ่งที่พวกท่านอ่านหรือเข้าใจแล้ว และผมหวังว่าพวกท่านจะเข้าใจจนถึงที่สุด 14เหมือนที่พวกท่านได้เข้าใจเราบ้างแล้ว ว่าเราเป็นความภูมิใจของพวกท่าน เช่นเดียวกับที่พวกท่านก็เป็นความภูมิใจของเรา ในวันขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเยซูของเรา 15ด้วยความมั่นใจนี้ ผมจึงตั้งใจว่าจะไปหาพวกท่านก่อน เพื่อพวกท่านจะได้รับพระพรเป็นครั้งที่สอง 16และจะแวะเยี่ยมพวกท่านระหว่างทางไปแคว้นมาซิโดเนีย และเมื่อกลับจากแคว้นมาซิโดเนียก็จะมาหาพวกท่านอีก แล้วให้พวกท่านส่งผมเดินทางต่อไปยังแคว้นยูเดีย1
17เมื่อผมวางแผนแบบนี้ ผมเป็นคนโลเลหรือ? หรือสิ่งที่ผมวางแผนนั้น ผมวางแผนตามเนื้อหนัง เพื่อผมจะพูดว่า “ใช่ๆ” และ “ไม่ๆ” พร้อมกันหรือ? 18แต่พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อฉันใด คำพูดของเราที่มีต่อพวกท่านก็ไม่ได้เป็น “ใช่และไม่” ฉันนั้น 19เพราะพระบุตรของพระเจ้าคือพระเยซูคริสต์ ผู้ที่เรา คือผม สิลวานัส และทิโมธี ได้ประกาศในหมู่พวกท่านนั้น ไม่ได้เป็น “ใช่และไม่” แต่ในพระองค์นั้นคือ “ใช่” เสมอ1 20เพราะพระสัญญาของพระเจ้ามีมากเท่าใด ในพระองค์ก็เป็น “ใช่” ทั้งหมด ดังนั้นผ่านทางพระองค์เราจึงกล่าว “อาเมน” เพื่อถวายพระสิริแด่พระเจ้าผ่านทางเรา
21ผู้ที่ทรงตั้งเรากับพวกท่านให้มั่นคงในพระคริสต์ และทรงเจิมเราไว้นั้นคือพระเจ้า 22พระองค์ทรงประทับตราเรา และประทานพระวิญญาณไว้ในใจของเราเพื่อเป็นมัดจำด้วย 23แต่ผมขอให้พระเจ้าเป็นพยานต่อจิตวิญญาณของผมว่า ที่ผมยังไม่ได้ไปเมืองโครินธ์ก็เพื่อจะละเว้นพวกท่าน 24ไม่ใช่ว่าเราจะควบคุมความเชื่อของพวกท่าน แต่เราเป็นผู้ร่วมงานกับพวกท่านเพื่อให้พวกท่านมีความชื่นชมยินดี เพราะพวกท่านยืนหยัดมั่นคงในความเชื่อแล้ว