1พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านเองก็รู้ว่าการที่เรามาเยี่ยมพวกท่านนั้นไม่ได้เปล่าประโยชน์ 2แต่ถึงแม้ว่าเราจะเคยทนทุกข์และถูกปฏิบัติอย่างน่าละอายที่เมืองฟีลิปปีตามที่พวกท่านรู้มาแล้ว เราก็ยังกล้าหาญในพระเจ้าของเราที่จะประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าให้พวกท่านฟัง ท่ามกลางการต่อต้านอย่างหนัก2 3เพราะคำหนุนใจของเราไม่ได้มาจากความผิดพลาด ไม่ได้มาจากเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์ และไม่ได้มาจากการหลอกลวง 4แต่เราพูดตามที่พระเจ้าทรงเห็นชอบให้เรามอบหมายข่าวประเสริฐนี้ เราไม่ได้พูดเพื่อเอาใจคน แต่เพื่อเอาพระทัยพระเจ้าผู้ทรงทดสอบจิตใจของเรา
5เพราะพวกท่านก็รู้ว่าเราไม่เคยใช้คำพูดประจบประแจง หรือใช้ข้ออ้างเพื่อปกปิดความโลภเลย พระเจ้าทรงเป็นพยานได้ 6เราไม่ได้แสวงหาเกียรติจากมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นจากพวกท่านหรือจากคนอื่น ทั้งที่เราสามารถเรียกร้องสิทธิในฐานะอัครทูตของพระคริสต์ได้ 7แต่เราก็ทำตัวอ่อนโยนในหมู่พวกท่าน เหมือนแม่ที่กำลังให้นมและทะนุถนอมลูกของตัวเอง2 8ด้วยความรักความผูกพันที่เรามีต่อพวกท่าน เราจึงยินดีที่จะแบ่งปันไม่เพียงแค่ข่าวประเสริฐของพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังยอมสละชีวิตของเราให้พวกท่านด้วย เพราะพวกท่านเป็นที่รักยิ่งของเรา
9พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านคงจำความเหนื่อยยากและความลำบากของเราได้ เราทำงานทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อจะได้ไม่เป็นภาระแก่ใครในพวกท่าน ในขณะที่เราประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าให้พวกท่านฟัง 10พวกท่านและพระเจ้าทรงเป็นพยานได้ว่า เราปฏิบัติตัวต่อพวกท่านที่เชื่ออย่างบริสุทธิ์ ชอบธรรม และไม่มีที่ติเลย 11ตามที่พวกท่านรู้ว่าเราได้หนุนใจ ปลอบโยน และกำชับพวกท่านแต่ละคน เหมือนพ่อที่ทำต่อลูกของตัวเอง 12เพื่อพวกท่านจะได้ดำเนินชีวิตอย่างสมควรต่อพระเจ้า ผู้ทรงเรียกพวกท่านให้เข้ามาในแผ่นดินและพระสิริของพระองค์
13ด้วยเหตุนี้ เราจึงขอบคุณพระเจ้าอย่างไม่หยุดหย่อน เพราะเมื่อพวกท่านได้รับพระวจนะของพระเจ้าที่ได้ยินจากเรา พวกท่านก็ยอมรับไว้อย่างที่ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดของมนุษย์ แต่เป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง ซึ่งกำลังทำงานอยู่ในพวกท่านที่เชื่อ 14พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านได้กลายเป็นผู้ทำตามแบบอย่างของคริสตจักรทั้งหลายของพระเจ้าในแคว้นยูเดียที่อยู่ในพระคริสต์เยซู เพราะพวกท่านก็ทนทุกข์จากการกระทำของคนในชาติเดียวกัน เหมือนกับที่พวกเขาถูกพวกยิวทำร้าย1 15พวกยิวเหล่านั้นได้ฆ่าทั้งองค์พระผู้เป็นเจ้าเยซูและผู้เผยพระวจนะของพวกเขาเอง ทั้งยังขับไล่พวกเราออกไป พวกเขาไม่ได้ทำสิ่งที่พอพระทัยพระเจ้า และยังเป็นศัตรูกับคนทั้งปวง1 16โดยขัดขวางไม่ให้เราประกาศกับคนต่างชาติเพื่อให้คนเหล่านั้นได้รับความรอด การทำเช่นนี้ทำให้บาปของพวกเขาเต็มล้นอยู่เสมอ แต่ในที่สุดพระพิโรธก็มาถึงพวกเขาแล้ว
17พี่น้องทั้งหลาย ส่วนพวกเรานั้น เมื่อต้องจากพวกท่านไปชั่วขณะหนึ่ง (จากกันแค่ตัว แต่ใจไม่ได้จากไป) เราก็ยิ่งพยายามอย่างหนักด้วยความปรารถนาอย่างมากที่จะได้เห็นหน้าพวกท่านอีก 18เพราะเราอยากจะมาหาพวกท่าน ตัวข้าพเจ้าเปาโลเองก็พยายามครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ซาตานก็ขัดขวางเราไว้ 19เพราะอะไรคือความหวัง ความยินดี หรือมงกุฎแห่งความภูมิใจของเรา? ไม่ใช่พวกท่านหรอกหรือ ที่จะอยู่ต่อหน้าพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเมื่อพระองค์เสด็จมา? 20เพราะพวกท่านคือศักดิ์ศรีและความยินดีของเรา