1พี่น้องครับ ตอนที่ผมมาหาพวกท่าน ผมไม่ได้มาประกาศคำพยานเรื่องของพระเจ้าด้วยคำพูดที่สละสลวยหรือด้วยสติปัญญาที่ลึกซึ้ง2 2เพราะผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่รู้เรื่องอื่นใดในหมู่พวกท่านเลย นอกจากเรื่องของพระเยซูคริสต์และการที่พระองค์ถูกตรึงบนกางเขน 3ตอนที่ผมอยู่กับพวกท่าน ผมก็อ่อนแอ หวาดกลัว และตัวสั่นมาก1 4คำพูดและคำเทศนาของผมไม่ใช่คำพูดโน้มน้าวใจด้วยสติปัญญาของมนุษย์ แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงพระวิญญาณและฤทธิ์เดช
5เพื่อความเชื่อของพวกท่านจะไม่ได้พึ่งพาสติปัญญาของมนุษย์ แต่พึ่งพาฤทธิ์เดชของพระเจ้า 6ถึงอย่างนั้น เราก็พูดถึงสติปัญญาในหมู่คนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ไม่ใช่สติปัญญาของโลกนี้ หรือของพวกผู้ปกครองโลกนี้ที่กำลังจะเสื่อมสูญไป 7แต่เราพูดถึงสติปัญญาของพระเจ้าที่เป็นความล้ำลึก เป็นสติปัญญาที่ถูกซ่อนไว้ ซึ่งพระเจ้าทรงกำหนดไว้ล่วงหน้าก่อนสร้างโลก เพื่อให้เราได้รับพระสิริ 8ไม่มีผู้ปกครองของโลกนี้คนไหนรู้จักสติปัญญานี้เลย เพราะถ้าพวกเขารู้ พวกเขาก็คงไม่ตรึงองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งพระสิริบนกางเขน
9แต่ตามที่มีเขียนไว้ว่า “สิ่งที่ตาไม่เห็น หูไม่ได้ยิน และสิ่งที่มนุษย์คิดไม่ถึง คือสิ่งที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้สำหรับคนที่รักพระองค์”1 10แต่พระเจ้าทรงเปิดเผยสิ่งเหล่านี้ให้เรารู้ผ่านทางพระวิญญาณ เพราะพระวิญญาณทรงตรวจตราทุกสิ่ง แม้แต่ความล้ำลึกของพระเจ้า 11ในหมู่มนุษย์ ใครจะรู้ความคิดของคนคนนั้นได้นอกจากวิญญาณของเขาเองที่อยู่ข้างใน ในทำนองเดียวกัน ไม่มีใครรู้ความคิดของพระเจ้านอกจากพระวิญญาณของพระเจ้า 12เราไม่ได้รับวิญญาณของโลกนี้ แต่ได้รับพระวิญญาณที่มาจากพระเจ้า เพื่อเราจะได้รู้ถึงสิ่งต่างๆ ที่พระเจ้าประทานให้เราเปล่าๆ
13เราพูดถึงสิ่งเหล่านี้ ไม่ใช่ด้วยคำพูดที่สติปัญญาของมนุษย์สอน แต่ด้วยคำพูดที่พระวิญญาณสอน โดยเปรียบเทียบเรื่องฝ่ายวิญญาณกับสิ่งฝ่ายวิญญาณ 14แต่คนทั่วไปจะไม่ยอมรับสิ่งต่างๆ ที่มาจากพระวิญญาณของพระเจ้า เพราะเขาเห็นว่าเป็นเรื่องโง่เขลา และเขาไม่สามารถเข้าใจได้ เพราะสิ่งเหล่านี้ต้องใช้วิจารณญาณฝ่ายวิญญาณ 15แต่คนฝ่ายวิญญาณสามารถวินิจฉัยได้ทุกสิ่ง และตัวเขาเองก็ไม่ถูกใครวินิจฉัย 16เพราะ “ใครล่ะที่รู้พระทัยขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อจะไปแนะนำพระองค์ได้” แต่เรามีพระทัยของพระคริสต์2